14de Merelbeekse wandeltocht. Zie foto's

Na de lastige elfbergentocht van gisteren gaan we in familieverband stappen naar Merelbeke. De onweerszone die deze nacht over het land is getrokken heeft er voor gezorgt dat het op sommige plaatsen nat en modderig is. Niet getreurt! het was een schitterende 13km lange natuurwandeling. Met vele mooie stukken bos en prachtige paden. Ik heb er samen met mijn echtgenote en kleinzoon echt van genoten.

11 bergentocht Westouter: Zie foto's

Deze editie van de vermaarde 11 bergentocht wou ik zeker niet missen. De weersvoorspellingen waren uitstekend! Een prima nazomerdag die verschillende ervaren wandelaars hebben onderschat. Te weinig gedronken, geen hoofdbescherming! gevolg: krampen - zonneslag en anderen ongemakken. Samen met een nieuwbakken lid heb ik de 90km lange verplaatsing gemaakt naar Westouter.
Daniël een nog tamelijk jonge dakwerker heeft vorige week voor de eerste keer en met succes een 50km gestapt te Ronse. Vandaag gaat hij mee naar Westouter. Naar zijn bescheiden mening een vlakke streek. Westouter ligt toch in West-Vlaanderen? Niet! Dat zal toch even slikken worden! De dagen worden al goed merkbaar korter en ik heb dan ook een extra licht meegenomen voor mijn nog onervaren wandelgenoot.
Dat de elfbergentocht een begrip is onder de langeafstandstappers merken we bij het binnenkomen van de startzaal. De inschrijving is nog niet begonnen, maar tocht zit het zaaltje om 05h45 reeds goed vol met vele bekende wandelaars.
Nog maar net gestart en we voelen al dat het hier zeker niet vlak is. Aangezien het nog pikdonker is kunnen we streek moeilijk inschatten maar al snel mogen we klimmen. Het extra licht is zeker geen overbodige luxe op de smalle paden in het bos. Daniël bepaalt het tempo en klimt goed. Het is duidelijk dat hij als dakwerker weinig moeite heeft met de oneffen ondergrond. Hij weet heel goed zijn voeten te plaatsen en straalt van zelfvertrouwen. Het is aangenaam stappen in de frisse ochtenddouw met een schitterende zonsopgang als toetje! Een voor een verorberen we de heuvels. De Rodeberg 135m, de Baneberg 143m, de Scherpenberg 125m, De Goeberg 70m, De Sulferberg 70m. Langzaam maar zeker begint de zon haar werk te doen. Boven op de Vidaigneberg 138m krijgen we naast enkele prachtige wijngaarden, een mooi zicht op Frankrijk. De zetellift tussen de Rodeberg en de Zwarteberg hangt vlak boven ons hoofd. Ik wist niet dat het hier zo toeristisch is. Na twee keer de Zwartberg 152m en de Kokereleberg 112 trekken we Frankrijk binnen richting Katsberg 164m. We bevinden ons op sommige plaatsen in open gebied, het constante op en neer en de hitte +/- 30° eist haar tol. Reeds lang torent de 200m hoge televisiemast boven op de top van de kastberg voor ons uit. Na een paar keer op en neer staan we er vlak naast. Jammer dat we de trappistenabdij net niet zien van dichtbij. Tijdens de afdaling naar Berthem zien we de vierkante kerktoren te voorschijn komen waar onze voorlaatste controle ligt. Rekening houdende met de hitte, hebben we op bijna elke controlepost twee keer gedronken en telkenmale een flesje water laten opvullen. Onderweg naar de laatste controle en tijdens de beklimming van nog maar eens Zwarteberg zie ik enkele ervaren wandelaars langs de kant zitten. Te weinig gedronken, geen hoofddeksel, te snel gestapt…als het maar goed afloopt.
Daniël heeft het enkel de laatste kilometers lastig. Moe maar meer dan voldaan bereiken we Westouter. Een plaatselijke wielerwedstrijd gooit nog wat roet in het eten! Enkele wagens, al dan niet van wandelaars worden weggetrokken.
De Heuvellandstappers hebben hier vandaag voor een schitterende organisatie gezorgd. Een prima parcours en fantastische medewerkers. Een tocht die niet mag ontbreken op het palmares van elke langeafstandstappers.

21ème Marche de la Fête Nationale

Péronnes-lez-Antoing
21e marche de la fête nationale. Nationale feestdag. Het wordt stilaan tijd dat onze politiekers hun verantwoordelijkheid opnemen, dan pas zal het echt een Nat. Feestdag zijn. Mij niet gelaten, ik ga vandaag stappen in Wallonië. Alles zou volgens mij véél eenvoudiger zijn als iedereen meertalig was. Wat kan het u schelen of er nu Nederlands, Frans of Duits gesproken of geschreven wordt als je het allemaal even goed begrijpt. Boerenverstand zeggen ze daar tegen!
Zoals verwacht worden we vriendelijk ontvangen in Péronnes-Lez-Antoing. “Les Randonneurs du Haut Escaut” staan steeds weer garant voor een mooie natuurwandeling. We starten langs een mooi fietspad, richting schelde. Een oude spoorwegbrug onder weldra zien we de prachtige Adeps accommodatie aan de rand van de “Grand large de Péronnes” voor ons verschijnen. We dwarsen een van de machtige sluizen juist voor de “Grand large” en duiken een pad in richting Frankrijk. Het zogezegde niemandsland, vlak op de grens is natuurgebied. Wij genieten ten volle van een eenmanspad, geflankeerd door machtige eiken. Een controle in Laplaigne. Weldra bevinden we ons in Frankrijk. We passeren Flines-lès-Mortagne, een gemeente in het Franse Noorderdepartement. Nu stappen we op rustige straatjes langs een voor mij onbekend bos met een oude versterkte vesting naar Rouillon. In een typisch plaatselijk café genieten we van een picon au vin blanc. We stappen nu eenmaal niet iedere dag in Frankrijk. Het best van de al mooie tocht krijgen we vlak na onze picon. Het “Foret domaniale de Flines” prachtige jaagpaden, hoge varens, moerasdoorsteekjes, alles wat de echte natuurliefhebbers wenst. Even later stappen we langs een merkwaardig monument midden in het bos. In 1944 is hier een Britse Lancaster bommenwerper neergestort waarbij zeven Britten om het leven kwamen. Via de gemeente Sart-Colin trekken we terug naar de Grand-Large van Péronnes. Vele witte zeilscheepjes, plezierbootjes maar ook grotere schepen kleuren het water. We maken een volledige lus rond het meer. Het is altijd gezellig stappen aan de rand van het water.
Het einde is in zicht! Nog heel even langs het zeer mooie oude kanaal waar smalle sluizen ons er laten aan herinneren dat de schepen vroeger veel kleiner waren dan nu.
Het kleine startzaaltje zit overvol. Nog een stempeltje, een pintje en weg zijn wij. Vlug terug naar huis voor de koninginnenrit in de “Tour de France” in de Alpen.

Hanske de Krijger - Adriaan Brouwertochten

Zaterdag 09/07/2011.
Adriaan Brouwertochten.
Burenclub Hanske de Krijger uit Oudenaarde organiseert vandaag het tweede luik van de Oost-Vlaamse Biergordel. Het is amper 5h45 en toch is het al zeer druk in de startzaal aan de smallendam te Oudenaarde. Om de woorden van Paul Jambers te gebruiken “wie zijn ze, wat doen ze, wat drijft hen? ”. Voor mij is het een grote familie, allemaal gelijkgestemden, lange afstandstappers die houden van de natuur, fysieke inspanningen en graag genieten van een streekbiertje. Vandaar ook “De Oudenaardse Biergordel”.
Parcoursbouwer Dirk Maes is al langer gekend als een man die steeds de maximale mogelijkheden op natuurgebied van een steek benut. We starten richting Matthijs Casteleinstraat waar we de schelde over steken, trapjes naar beneden en we duiken het natuur educatief centrum t’Spei in. Amper 3ha groot maar zeer mooi, kronkelende paadjes en een grote verscheidenheid aan struiken en bomen. Terug richting stadscentrum voor een doortocht in het Liedtspark, geinspireert op de Engelse tuinkunst: typisch landschappelijk, met veel wandelpaden. Aan de rand van het park staat een schitterend neoclassicistisch kasteel met bijhorende waterpartij. Even verlaten we het park voor een passage langs de goed onderhouden stadstuintjes. Het is kronkelen van links naar rechts, de typische stijl van parcours meester Dirk. Via het station en een controle in deelgemeente Bevere verlaten we het centrum van Oudenaarde.
De Donk situeert zich ten westen van het stadscentrum. De totale oppervlakte van het domein bedraagt ongeveer 85 ha, het wateroppervlak zo’n 30 ha. Ontstaan in de jaren 60 door de werken aan de N60. Een prachtig stukje natuur dat zeker niet mag ontbreken in deze unieke 50km tocht in de scheldevallei. We stappen langs prachtige eenmanspaadjes door het kreupelhout aan de flanken van “De Donk”. Rakelings langs zeer mooie oeverplanten waaronder de niet ongevaarlijke Berenklauw. We krijgen de prachtige St.-Martinuskerk in Petegem a/d Schelde reeds van ver in het vizier. Na de controle gaan we een ander pareltje van de natuur opzoeken. De Abdij van Beaulieu is de aanloop naar de Golf &Country club Oudenaarde. Het domein beschikt over 2 prachtige 18 holes banen. Links van ons de Schelde, goed verscholen achter een hoge berm, rechts van ons het korte goed onderhouden gras van de Holes. Het charisma van het lange afstandwandelen! Terug naar Petegem a/d schelde. Dit is de Max, ik bedoel het lekkere kriekbiertje, een aangename dorstlesser die we nu wel verdient hebben. Moregem! Het hagelwitte kerkje stond vorig jaar nog in de steigers. Nu staat het te blinken tussen de bijna knalgele korenvelden. Onder een voor mij redelijk hoog tempo passeren we de kapel "Onze-Lieve-Vrouw-Ten Doorn" zij werd in 1805 opgetrokken. Deze bidplaats hoorde vroeger bij het kasteel. Ze groeide in de XVIIIe eeuw uit tot een belangrijk bedevaartsoord tegen de koorts. Nu bevinden we ons in open gebied, rustige straatjes en veel monocultuur. Er wordt hoofdzakelijk mais, tarwe en aardappelen geteeld. Terug naar Bevere voor de laatste controle. Ondertussen is het zonnetje tevoorschijn gekomen en de kilometers beginnen te wegen. Er rest ons nog een halte aan de bierwagen van de Brouwerij Roman. Een gratis biertje, aangeboden door “Hanske de Krijger” lekker en verfrissend. Met dank aan mijn wandelmakkers van de dag Arthur en Bertrand bereik ik voldaan het KBO St.-Walburga. Een na een komen de stappers binnen. Met dank aan de organiserende club Hanske de Krijger wordt er nog rijkelijk nagenoten met de verschillende mogelijkheden aan gerstenat van Brouwerij “Roman”. Op naar het volgende deel van de Biergordel: de Sint Adriaanstocht te Geraardsbergen op zaterdag 6 augustus! Wat is dat toch met die Adriaan?

21 ème 50km au Pays de Quintine

21ème 50km au Pays de Quintine.
Quintine de la Clisserie! Een vreselijke heks uit de 17de eeuw. Samen met nog vier andere vrouwen maakte zij volgens de legende de streek rond Ellezelles onveilig. In het jaar 1610 werden de vijf vrouwen veroordeeld tot de brandstapel.
De 50km tocht van vandaag vertrekt in Wodecq, een deelgemeente van Ellezelles. Als ik rond 05h45 de startzaal bereik, zijn de eerste langeafstandstappers reeds vertrokken. Parcourmeester Claude Jouret is nog druk in de weer. Ik ken Claude al lang, nog van in de tijd dat we beiden actief waren in de atletiek. Hem kennende weet ik dat we vandaag een prachtig parcours zullen mogen afstappen. De streek met al zijn heuvels en bossen leent zich daar uitstekend voor!
We starten door het dorp van Wodecq. Een lus van +/-3km brengt mij bijna terug tot aan de startplaats om dan door te stoten naar Flobecq voor een eerste controle. Het is rustig stappen en vooral genieten van de weidse akkers en velden. Het is zonnig en het contrast met de laaghangende mist zorgt voor prachtige beelden. We dwarsen de drukke steenweg naar lessen en maken kennis met een eerste stukje “Sentier de l’Etrange”. Een voetweg met draken, zeskoppige monsters, trollen enz….Ellezelles is niet voor niets de heksengemeente! Meteen zijn we ook in de heuvelzone beland. We blijven de mysterieuze “Sentier de l’Etrange” volgen tot in de gemeente Ellezelles waar een rust post is voorzien. Opnieuw klimmen! Eenmaal de voormalige spoorweg Ronse – Edingen bereikt, overschrijden we de taalgrens en bevinden we ons heel even in Vlaanderen. De brouwerij “Ellezeloise” waar naast het blonde bier van hoge gisting “Quintine” ook nog de donkere “Hercules” 9° wordt gebrouwen ligt als het ware aan ons voeten. Hercules Poirot was volgens de Britse detectiveschrijfster Agatha Christie geboren in Ellezelles. Een mens zou bijna vergeten dat we naast al deze bierinfo een prachtige natuurwandeling voorgeschoteld krijgen. Na een halte in een erf bij Marie-Ange! Bestuurslid van “Les Trouvers” trekken we terug naar Ellezelles. Opnieuw betreden we een prachtig stukje bos dat gelinkt is aan de folklore rond de heks “Quintine”. We verlaten Ellezelles en klimmen naar het gehucht “Les Hauts” Via het 126ha grote “Bois d”Hubermont” nog gevrijwaard van toerisme trekken we naar de gehuchten Pironche en Escalette. Alhoewel dit allemaal tamelijk dicht bij mij thuis is, lijkt het alsof ik mij in het hart van onze Ardennen bevindt. Kronkelend, klimmen en dalen langs beken en paden bereiken we uiteindelijk de laatste controle in het gehucht “Grand Monchau”. Les Collines of het land van Quintine, noem het zoals je wil, het is een prachtige streek, nog ruraal en toch heel toegankelijk.
“Les trouvers”, een club waar van Vlamingen thuis zijn! Heeft vandaag een schitterende organisatie tevoorschijn getoverd. Nagenietend met een blonde Quintine binnen handbereik, zie ik de 50km stappers een voor een binnensijpelen. Allen met een brede glimlach op het gezicht. Laat ons duidelijk zijn, dit is een tocht die je gedaan moet hebben. Noteren voor volgend jaar